Gustav Klimt

Najbardziej popularna technika, stosowana ówcześnie w pracach wymagała od wykonawców przywiązania do szczegółów. Klimt tą już bardzo drobiazgową metodę doprowadził do perfekcji, i kiedy malował obraz na którym tematem była publiczność teatralna, to praktycznie każda postać była możliwa do zidentyfikowania z rzeczywistym portretem.
Istotnym faktem jest to, iż modnym było znalezienie się na obrazie malowanym przez niego. Zdarzały się sytuacje, kiedy Klimt podczas pracy przyjmował wielu gości, pragnących znaleźć się na płótnie jego autorstwa, nawet za cenę łapówek. Prace Klimta, dla przykładu portrety różniły się znacznie od norm ogólnie stosowanych. W najmocniejszy sposób swoją odrębność pokazał w roku 1897, kiedy to odłączył się od Związku Artystów i stanął na czele twórców awangardowych, którzy wystąpili pod hasłem secesji wiedeńskiej. Artyści wspierający inicjatywę Klimta zyskali schronienie, a zarazem miejsce wystaw, w Pawilonie Secesji który został zaprojektowany przez Josepha M. Olbricha, przyjaciela Klimta.